Stanisław Kalina Jaglarz w mieszkaniu Szymborskiej

W listopadzie 2025 roku rezydentem mieszkania Wisławy Szymborskiej, w ramach Rezydencji Poetyckich organizowanych przez Fundację Wisławy Szymborskiej we współpracy z Jerzy Peterkiewicz Educational Foundation, był Stanisław Kalina Jaglarz – poeta dwukrotnie nominowany do Nagrody im. Wisławy Szymborskiej. Podczas rezydencji Stanisław Kalina Jaglarz pracował nad swoim trzecim tomem wierszy – zapisem choroby psychicznej i wychodzenia z niej.

Fragment opisu projektu Stanisława Kaliny Jaglarza:

Cała nadzieja w tym, że jesteśmy istotami chwiejnymi – chciałoby się powiedzieć, parafrazując bohatera książki Pasierb Juana José Saera. Że to właśnie my nosimy w sobie ową niestabilność, słabość, splątanie, a nie świat. Ponieważ świat winien wydawać się punktem odniesienia, rzeczywistość powinna być zaś stabilna i stwarzać w sobie schronienie. Projekt mój będzie balansował na tej granicy, czy raczej zmienności między światem i człowiekiem. Załóżmy, że chwiejny jest świat –  powstały z katastrofy strzęp niepodległej niczemu namacalności. Pierwotnie spoziera na nas cisza i mrok, jak w czas zaćmienia.

Saer pisał: „(…) dziś na starość zdaję sobie sprawę, że ślepa pewność bycia człowiekiem, tylko człowiekiem upodabnia nas do zwierząt bardziej niż ciągła trudna do wytrzymania wątpliwość co do naszej kondycji”. Ta wątpliwość co do naszej kondycji jednak, podobnie jak mrok, są składowymi języka i pisma. Wartości kwantowe, jakie noszą w sobie zapisane zdania, są nienamacalne. Jak rozpisać to równanie – wiersz – pisząc z perspektywy umysłu, który się rozpada, umysłu ogarniętego chorobą, która podobna jest do całkowitego zaćmienia, w którym słowa tracą swój sens pozostając jedynie dźwiękiem.

Zdjęcia autorstwa Kuby Ociepy.